به مناسبت سالروز سفر به کره ماه؛ اگر آپولو ۱۱ شکست می خورد ناسا چه می کرد؟

ناسا چیجوری خودشو واسه شکست احتمالی عملبات آپولو ۱۱ آماده کرده بود؟

همونطور که در مطلب سلفی کاپیتان آلدرین خوندین، دیروز و امروز سالگرد ۴۵ سالگی ماموریت آپولو ۱۱ جشن گرفته شد. روزی که بشر واسه اولین بار قدم به کره ماه گذاشت. ناسا واسه این ماموریت هم مانند همه ماموریت هاش، برنامه اضطراری داشته. تاریخ دان فضایی خانوم Amy Shira Teitel در این ویدیو توضیحاتی میده که صورت مشکل در کارکرد جستجو کننده فضایی و سرگردان موندن باز آلدرین و رسیدن آرمسترانگ روی ماه، چه دستوراتی باید انجام می شد.

درسته که واسه انجام این عملیات ۹۹ درصد ایمنی در نظر گرفته شده بود، اما ناسا باید همیشه خودشو واسه نتیجه ۱ درصدی هر نوع خطای بالقوه ای آماده کنه. این کار به طور کامل لازمه، همونطور که سفر آپولو ۱۳ یه سال بعد ثابت کرد. و این تنها یکی از هزاران خطریه که ممکنه بشر رو هنگام قدم گذاشتن به جایی که تا حالا هیچکی قدم نگذاشته، تهدید کنه.

با ما در ادامه مطلب سایت ما همراه باشین تا متن سخنرانی نیکسون بعد از شکست احتمالی این ماموریت رو بخونیم و تصویری باحال از یکی از مهندسین جفت و جور سوخت آپولو ۱۱ رو ببینیم.

اونا فکر همه جا رو کرده بودن. فرمانده آرمسترانگ احتمال فرود سالم روی ماه رو ۵۰-۵۰ داده بود، ولی این تنها هدف اونا نبود. مهمترین هدفی که اونا دنبال می کردن این بود که بتونن شخصا از محیط کره ماه نمونه ورداری کنن. و سخت ترین و حیاتی ترین کار این بود که بتونن دوباره به زمین برگردن. ناسا پیش بینیایی واسه نبود موفقیت عملیات کرده بود. سوالی که باعث می شد اونا آماده هر نوع اتفاقی باشن، این بود: فرستادن یه آدم به سفری میلیونا کیلومتر دورتر، و کار کردن اون در جایی که تا حالا هیچ انسانی قدم نگذاشته و شرایطش هم شباهتی به شرایط الان زمین نداره و برگشتن اون به کره زمین تا چه حد امنه؟

کارشناسان و مهندسان هم آدم هستن و به هر حال احتمال این می رفت که یه نفر خطا کنه. اونا باید به شکلی عمل میکردن که احتمال نبود خطا به ۹۸٫۹ درصد می رسید. اما حتی اگه احتمال خطا ۹۹٫۹۹ درصد باشه بازم ۰٫۰۱ احتمال خرابی موتورا و شکست در عملیات وجود داشت و اگه موتور کمکی هم نمی تونست کاری بکنه، مسافران روی کره ماه می موندن و شک نداشته باشین زندگی رو بدرود می گفتن. در این صورت نیکسون -سی و هفتمین رئیس جمهور ایالات- کسی بود که باید با همسران فرماندهان صحبت می کرد و خبر فوت اونا رو به خونواده شون می داد. متن زیر به خاطر همین به وسیله ویلیام سفیر، واسه سخنرانی رییس جمهور ریچارد نیکسون نوشته شده بود.


– سرنوشت مقدر کرده مردانی که به ماه رفتن تا در آرامش کشف کنن، در ماه باقی بمونن و در آرامش استراحت کنن.

– رسیدن آرمسترانگ و ادوین آلدرین، مردانی پردل و جربزه بودن اونا می دونن که هیچ امیدی واسه بازیابی اونا وجود نداره. اونا هم اینکه می دونن که در قربونی شدن اونا امیدایی واسه نوع بشر هست.

– این دو مرد زندگی خود رو جهت اصیل ترین هدف آدم گذاشتن: جستجوی حقیقت و درک اون.

– خونواده و دوستان واسه اونا عزاداری می کنن. ملتشان واسه اونا عزاداری می کنن، مردم جهان واسه اونا عزاداری می کنن، سرزمین مادری که جربزه کرد پسرانش رو به سمت نا شناخته ها بفرستد، واسه اونا عزاداری می کنه.

– اونا با این سفر کشف باعث شدن مردم دنیا خودشون رو یکی حساب کنن و با فداکاری شون گره های برادری رو محکم تر کردن.

– در دوران باستان، بشر به ستاره ها چشم می دوخت و قهرمانان خود رو در صورتای فلکی می دید. در دوران مدرن، ما هم همین کار رو انجام میدیم،  اما قهرمانان ما مردان حماسه از گوشت و خون هستن.

– بقیه کار اونا رو دنبال می کنن و مطمئنا راه برگشتن به خونه رو هم پیدا می کنن. جستجوی بشر پایان نخواد قبول کرد. اما این مردان اولین بودن و در قلب ما جلوتر از هرچیزی باقی خواهند موند.

– حالا هر انسانی که در شبای پیش رو به ماه خیره می شه، میفهمه که در گوشه ای از دنیای دیگه، مردانی از نژاد بشر واسه همیشه وجود دارن.

 


safire-moon

عکسی که از متن این نامه در سال ۱۹۶۹ گرفته شده.

جای شکرش باقیه که جستجو کننده فضایی آپولو ۱۱ خوب از پس مسئولیت هاش برآمد و فضانوردان به زمین برگشتن.

تصویر زیر به وسیله یکی از خوانندهای مطلب اصلی آقای VeeKaChu جهت تکمیل مطلب در سایت منبع فرستاده شده، این تصویر پدرش رو در سال ۱۹۶۴ نشون میده که در حال کار روی سوخت سفینه آپولو است.