دانلود پایان نامه

و دانشگاه (افجه و نایینی، 1391، ص 107-108).

2-5. صنایع دستی
2-5-1. تعریف صنایع دستی
از نظر یونسکو مصنوعاتی، صنایع دستی تلقی می‌شوند که کاملاً با دست یا به کمک ابزار دستی ساخته شده باشند. دخالت ابزارهای ماشینی در تولید مصنوعات دستی تا آنجا پذیرفته است که حضور مستقیم دست با نیروی انسانی را در تولیدات مربوطه نفی نکند (انتشارات یونسکو، 2006). از دیگر ویژگی‌ها این است که اقلام باید از مواد اولیه طبیعی تهیه شوند و به تعداد نامحدود قابل تولید باشند.
صنایع دستی چه در بیان عادی و چه در اصطلاح فنی مفاهیم متعددی دارد، به این معنا که گاهی حاکی از نحوه ساخت کالاست مانند (دست ساز) و گاه بازگوکننده ویژگی هر محصول است، مانند صنعت دستی، هنری و غیره. صنایع دستی در لغت نامه دهخدا عبارتست از آن چه که با دست ساخته می‌شود از قالی، پارچه و ساخته‌های فلزی و غیره (لغت نامه دهخدا ، ص280). در تعریفی دیگر، صنایع دستی به بخشی از هنر و صنعت اطلاق می‌شود که تمام یا قسمت اعظم مراحل ساخت فرآورده‌های آن با دست انجام گرفته در چاچوب‌های فرهنگی یا بینش‌های فلسفی با ذوق و هنر انسان‌های هر منطقه با توجه به دیدگاه‌های قومی‌آنان ساخته و پرداخته می‌شود (بیگی، 1365، ص 20).

2-5-2. صنایع دستی استان تهران
بیشتر صنایع دستی استان تهران عبارتند از: قلم زنی روی مس و برنج، خراطی و سبد بافی،
خاتم کاری، شیشه گری، تراش و نقاشی روی شیشه، زیلوبافی، نقاشی روی چرم، قالی بافی و چاپ باتیک، سفال گری، حصیر بافی، ورنی بافی و دست بافی، جاجیم و گلیم، چنته، روبه پشتی، جوال، خورجین (پایگاه سازمان کل میراث فرهنگی کشور ، 1392).
در ذیل به طور مبسوط هر کدام از صنایع دستی استان تهران شرح داده شده است:

 
 
پتو بافی: این صنعت فقط در روستای قشلاق ملارد، از توابع کرج، رواج دارد و دست اندرکاران آن را عموماً افراد غیر بومی‌ مهاجر از تبریز و دیگر نقاط کشور تشکیل می‌دهند.
جاجیم بافی:کوهستانی بودن و داشتن مراتع سرسبز و گله داری گسترده در منطقه فیروزکوه، این منطقه را به یکی از مراکز تولید پشم ایران تبریل کرده است. جاجیم های تولیدی در روستاهای فیروز کوه به دلیل نزدیکی منطقه با مازندران کاملاً تحت تاثیر دست بافت های آلاشت است، با این تفاوت که عرض جاجیم های تولیدی آن از 25 سانتی متر تجاوز نمی‌کند. گروهی از عشایر ساکن در روستای «قجر تخت رستم » از توابع شهریار، نیز در گذشته به تولید جاجیم های بسیار نفیس اشتغال داشتند که امروزه به دلیل جاذبه‌های اقتصادی قالی بافی جذب این حرفه شده اند. در روستاهای کوهان از توابع دماوند، کارگاه‌های تولید جاجیم، به تولید بافته‌هایی به عرض 52 سانتی متر اشتغال دارند. عشایر اسکان یافته در روستاهای قشلاق فرون آباد، قشلاق حاجی آباد، قلعه نو و لپه زنگ (از توابع شهر ری) نیز با بافت جاجیم آشنایی دارند.
چادر شب بافی: دیرینه ترین صنعت دستی رایج در مناطق روستایی استان تهران بافت چادر شب در اندازه‌های متفاوت، برای مصارف مختلف است.
حوله بافی:در گیلان و کوهان به وسیله دستگاه‌های دو وردی ساده به تولید نوعی حوله ابریشمی‌در اندازه‌های مختلف می‌پردازند. در روستای آبسرد از توابع دماوند نیز حوله بافی رایج است.
زیلوباف: در منطقه ورامین بافت زیلوهای نامرغوب و ارزان قیمت رواج تقریباً گسترده ای دارد و در قشلاق داود آباد ورامین، باقرآباد، گرگ تپه، قرچک و خیرآباد کارگاه زیلوبافی دایر است و گروهی
تولید کننده غیر بومی ‌با بهره گیری از دستگاه‌های بافندگی دستی سرگرم به کار هستند
شیشه گری: در روستاهای خیرآباد (از توابع ورامین) و قشلاق ملارد (از توابع کرج) کارگاه‌های
شیشه گری دایر است. تولید عمده این کارگاه ها پارچ و لیوان ها و گاهی گلاب پاش است.
قالی بافی: بافت قالی و قالیچه در استان تهران گستردگی چشمگیری دارد. این هنر به صورت
حرفه ای خانگی در تمام نقاط روستایی رایج است.
گلیم بافی: گلیم بافی در استان دارای سابقه طولانی است و بافت انواع گلیم نقش دار و مخطط در نقاط مختلف رواج دارد. گلیم بافان روستایی برای تار و پود بافته‌های خود از پشم استفاده می‌کنند ، ولی در پاره ای موارد نیز برای تولید محصول مرغوب تر از نخ پنبه ای برای تار بهره می‌گیرند. گلیم بافی در اغلب نقاط استان رواج دارد، روستای امیریه (از توابع فیروزکوه)، قشلاق فرون آباد، حاجی آباد و قلعه نو (از توابع شهرری)، روستاهای کرج از این جمله اند.
نمدمالی: از جمله صنایع پرپیشینه مناطق روستایی استان تهران نمدمالی بودکه در حال حاضر تقریباً منسوخ شده است. در سال های اخیر کلیه دست اندرکاران از این صنعت دست کشیده و فقط تعداد معدودی از عشایر هنگامی‌که به مراتع حومه منطقه شمیران کوچ می‌کنند تعداد محدودی نمد برای مصرف شخصی تولید می‌نمایند. تعدادی نمدمال در روستای «کش» از توابع طالقان نیز هنوز حضور دارند.
قلم‌زنی: قلم‌ زنی عبارت است از تزیین و کندن نقوش بر روی اشیای فلزی به ویژه مس ، طلا ، نقره ، برنج و یا به عبارت دیگر ایجاد خطوط و نقوش به وسیله قلم با ضربه چکش و بر روی اجسام فلزی. قلم‌زنی یکی از رشته‌های هنرهای سنتی ایران است که در دسته بندی، در رده هنرهای صناعی و در گروه فلزکاری قرار دارد.

2-5-3. هنر قلم زنی
2-5-3-1. تعاریفی از قلم‌زنی
هنر قلم زنی عبارت است از تزیین و کندن نقوش بر روی اشیای فلزی به ویژه مس، طلا، نقره، برنج و یا به عبارت دیگر ایجاد خطوط و نقوش به وسیله قلم با ضربه چکش بر روی اجسام فلزی.
فلز مادهای سخت، نقش پذیر و ماندگار است. مس به سبب نرمی ‌و شکل پذیریای که دارد، در هنر قلمزنی متداولتر از سایر فلزات است. از سوی دیگر به اعتقاد باستان شناسان و مورخان هنر، مس، نخستین فلزی است که در هنر فلزکاری و قلمزنی مورد توجه انسان قرار گرفت.
هنر قلمزنی یکی از رشته های هنرهای سنتی ایران است که در دسته بندی، در رده هنرهای صناعی و در گروه فلزکاری قرار دارد. قلمزنی هنری والا و ارزشمند در فرهنگ سنتی و هنر معنوی ایرانیان است و از جایگاه ویژهای برخوردار است، که به کمک ذوق و اندیشه هنرمند ایرانی با تأثیر از آداب، سنن، فرهنگ و مذهب، در بیان آرا و عقاید ایرانیان به زیباترین وجهی بر روی شیء فلزی نقش بسته و در درازنای تاریخ رویدادها و تحولات گوناگون را پشت سر گذاشته و ماندگاری آن را به نسلهای بعد منتقل کرده است (حمزه‌لو، 1384، ص 59- 10).

پایان نامه
برای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  77u.ir  مراجعه نمایید
رشته مدیریت همه موضوعات و گرایش ها : صنعتی ، دولتی ، MBA ، مالی ، بازاریابی (تبلیغات – برند – مصرف کننده -مشتری ،نظام کیفیت فراگیر ، بازرگانی بین الملل ، صادرات و واردات ، اجرایی ، کارآفرینی ، بیمه ، تحول ، فناوری اطلاعات ، مدیریت دانش ،استراتژیک ، سیستم های اطلاعاتی ، مدیریت منابع انسانی و افزایش بهره وری کارکنان سازمان

مطلب مرتبط :   تحقیق دربارهارزیابی عملکرد

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

به گفته هاکوپیان قلمزنی با حکاکی و کنده کاری روی فلز تفاوت جزئی دارد، چرا که، حکاکی به معنی ایجاد خطوط و اَشکال، با ضربات چکش بر روی فلز با قلمهایی با نوک گرد و تیز یا اشکال گوناگون که با برداشتن بخشهایی از زمینه کار اثری گود و توخالی از خود به جای میگذارد و طرح مورد نظر را روی شیء ایجاد میکند. قلمزنی یک کار سنتی است و با فرش بافی قابل مقایسه است، اما کنده کاری با مجسمه سازی قابل مقایسه است و همواره با هم به کار میروند (بداغی،1377، ص 46).
هنر قلمزنی و کنده کاری روی فلز از آن رو بیش تر مورد توجه هنرمندان است که از دوام و بقای بیشتری نسبت به سایر اشیا برخوردار است. اشیای فلزی همچون الواح سفالی و سنگ تراشی، لوحهای برای انتقال پیام و مفاهیم و افکار مقدس و متبرک است و پیام هنرمندان را که روایتگران آگاه و
چیره دست جامعهاند، به نسل بعد منتقل میکند. هنرمند قلمزن، با قلم سحرآمیز خود مفاهیم و مضامین آیین فرهنگ خود را در ورق نازک فلز چون، طلا، نقره، برنج، مس، برنز و… آشکار میسازد. هنرمند قلمزن تلاش میکند، تا با به نمایش گذاشتن عناصر تجویدی (که ترکیبی از معانی و مفاهیم و نقوش برگرفته از طبیعت است) به جنبههای عاطفی، مذهبی و فرهنگی، دست یابد. تصاویر ماهی، هیولا، آب، گاو بالدار، عقاب، شیر یا سایر حیوانات ترکیبی، نمادی از اسطورهها و داستانها هستند. نقش مایه و نمادهای نقوش در ادوار تاریخی و فرهنگی گوناگون بر اساس دگرگونیهای عقیدتی و فرهنگی متفاوتاند و تحت تأثیر و تأثرات شرایط اجتماعی تغییر میکنند و سیر تحول را به دنبال خود دارند. کما این که نقوشی که طی زمان بر روی فلزات نقش بسته، در هر دوره، از پیش از تاریخ تا دوره تاریخی، و از دوره اسل

Written by 

دیدگاهتان را بنویسید