• ظرفیت مدیریت استراتژیک
  • در رویکردی وظیفهای[49] (Yam, 2004) توانمندی نوآوری فناورانه را 7 دسته تقسیم مینماید:

    • ظرفیت یادگیری
    • ظرفیت تحقیق و توسعه
    • ظرفیت تخصیص منابع
    • ظرفیت تولید
    • ظرفیت بازاریابی
    • ظرفیت سازمان
    • ظرفیت برنامهریزی استراتژیک

    در یک اقتصاد نسبتاً در حال توسعه مانند ایران که در آن اکثر شرکتها از مرزهای مدیریت نوین و بروز فاصله دارند درک مفهوم دارایی و مفهوم فرآیند برای شرکتکنندگان در پژوهش دشوار خواهد بود در نتیجه روش یام و همکاران (2004) در این پژوهش استفاده خواهد شد. به همین خاطر در ادامه توضیحات بیشتری درباره اجزای این روش آورده شده است.
    ظرفیت یادگیری[50]
    این ظرفیت برای اولین بار توسط (Yam, 2004) وارد مدلهای توانمندی نوآوری فناورانه شد. ظرفیت یادگیری “توانایی یک سازمان برای یادگیری درس از تجربیاتش و عبور این درسها از مرزها و زمان میباشد”(Ashkenas, 1995). نوآوری یک فعالیت ظریف و شکننده است و بسیاری از سازمانها از عدم توانایی در نوآوری پایدار در بلند مدت رنج میبرند. ظرفیت نوآوری پایدار با یادگیری سازمانی عجین شده است(Senge, 2006). بنابراین یادگیری نقش مهمی در نوآوری فناورانه بازی میکند.
    ابعاد مختلف ظرفیت یادگیری در توانایی نوآوری فناورانه شامل موارد زیر میشود(Jian Cheng Guan et al., 2006):

    • نظارت و بررسی سیستماتیک روندهای توسعه فناوری.
    • در نظر گرفتن استراتژیهای بلند مدت توسعه و سطح فناوری اصلی در هنگام معرفی فناوریهای خارجی.
    • توانایی مهندسی مجدد.
    • توانایی جذب.
    • توانایی نوآوری مجدد در هنگام مواجهه با بازار بینالمللی.
    • یادگیری از تجربیات گذشته و شکستها.
    • انتقال دانش یاد گرفته شده از محیط داخلی و خارجی به تحقیق و توسعه (R&D)
    • پرورش هوشیاری یادگیری و سرمایه گذاری بر روی یادگیری
    • توجه به دانش ضمنی

    ظرفیت تحقیق و توسعه (R&D)[51]
    ابعاد مختلف ظرفیت تحقیق و توسعه در توانایی نوآوری فناورانه شامل موارد زیر میشود(Yam, 2004):

    • مکانیسمی برای تشویق و جایزه نوآوری و خلاقیت
    • مرتبط کردن برنامه تحقیق و توسعه با برنامه شرکت
    • گسترهای از وظایف (واحدهای سازمانی) که در توسعه مفهوم و بررسی شرایط درگیر هستند
    • تعیین اهدافی شفاف برای پروژه، استاندارد فازهای پروژه و قوانین مدیریت پروژه
    • وجود تیم کاری چند وظیفهای
    • مؤثر بودن ارتباط پرسنل تحقیق و توسعه
    • بکارگیری روشهای پیشرفته طراحی مانند مهندسی مجدد
    • سطح یکپارچگی میان گروههای وظیفهای مختلف در فرآیند نوآوری