تومورهای خوش‌خیم به صورت معنی‌داری بیشتر از تومورهای بدخیم گزارش شد. بروز تومورهای غدد بزاقی در این تحقیق بیش از تحقیقات قبلی برآورد شده و تومورهای بدخیم هم در گروه‌های سنی بزرگ‌سال با شیوع بیشتری مشاهده شدند.
□ Moatemri و همکاران (2008)؛ خصوصیات اپیدمیولوژیکی تومورهای غدد بزاقی در بیماران مراجعه کننده به یک بیمارستان آموزشی در تونس را بررسی کردند [7]. تحقیق روی 76 مرد و 80 زن با میانگین سنی 43 سال (5 ماه تا 85 سال) انجام شده و طبق نتایج به دست آمده، 60 درصد کل تومورها ضایعات پاروتید، 16 درصد آنها تحت فکی و 24 درصد نیز در غدد بزاقی minor قرار گرفته بودند. 84 درصد تومورهای پاروتید از نوع خوش‌خیم بودند، تومورهای بدخیم پاروتید هم در اغلب موارد مردان بالای 60 سال را تحت تأثیر قرار داده بودند. بیشتر تومورهای غدد بزاقی minor هم در کام دیده شدند. براین اساس، تومورهای غدد بزاقی خوش‌خیم در بیشتر موارد در پاروتید رخ داده و اغلب زنان را مبتلا کرده بودند. علاوه بر این، برعکس یافته‌های موجود در پیشینه‌های تحقیقاتی، در جمعیت تونسی؛ تومورهای بدخیم اغلب در زنان دیده شدند.
□ Li و همکاران (2008)؛ خصوصیات بالینی مبتلایان به تومورهای غدد بزاقی را در غرب چین و در 50 سال گذشته بررسی کردند [17]. در این دوره زمانی، 3461 فرد مبتلا به تومورهای غدد بزاقی در دوره زمانی 1955 تا 2002 در بیمارستان Sichuan تحت درمان قرار گرفته بودند که ویژگی‌های آنها به صورت گذشته‌نگر ارزیابی شدند. متغیرهای سن، موقعیت تومور، نوع هیستولوژیک تومور و ماهیت رشد آن (بدخیم، خوش‌خیم) براساس پرونده‌های بیماران به دست آمد. براساس نتایج تحقیق؛ میانگین سن مبتلایان به تومورهای غدد بزاقی برابر 38/41 سال در مورد تومورهای خوش‌خیم و 2/45 سال درباره تومورهای بدخیم برآورد شد، نسبت ابتلای مرد به زن در نمونه‌ها 99/0 به 1 در تومورهای خوش‌خیم و 34/1 به 1 در تومورهای بدخیم بوده است؛ تومورهای اولیه بیشتر در غده پاروتید، کام و غده تحت فکی دیده شدند. پلئومورفیک آدنوما، شایع‌ترین تومور خوش‌خیم بوده و تومورهای Warthin و basal cell adenoma هم در رتبه‌های بعدی از نظر شیوع قرار داشتند. همچنین، موکواپیدرموئید کارسینوما، آدنوئید سیستیک کارسینوما و آدنوکارسینوما؛ شایع‌ترین تومورهای بدخیم در نمونه‌ها بوده‌اند. میزان بروز تومورهای غدد بزاقی با بالا رفتن سن افزایش یافته و نسبت ابتلای مرد: زن در تومورهای بدخیم بیشتر از تومورهای خوش‌خیم به دست آمد. در مجموع؛ غده پاروتید و کام شایع‌ترین موقعیت برای بروز تومورهای غده بزاقی بوده و پلئومورفیک آدنوما و موکواپیدرموئید کارسینوما هم شایع‌ترین تومورهای خوش‌خیم و بدخیم بوده‌اند.
□ Gbotolorun و همکاران (2008)؛ در یک تحقیق گذشته‌نگر؛ موقعیت، نوع تشخیص، سن و جنس مبتلایان به تومورهای غدد بزاقی minor را در لاگوس نیجریه بررسی کردند [11]. در این تحقیق، پرونده‌های بیماران و رادیوگرافی‌های آنها در یک دوره زمانی 24 ساله ارزیابی و طبق نتایج به دست آمده؛ اغلب تومورها (3/62 درصد) از نوع بدخیم بوده و بیشترین تومور بدخیم هم شامل موکواپیدرموئید کارسینوم (2/19 درصد) بوده است. البته، تومور پلئومورفیک آدنوما (2/34 درصد) بیشترین فراوانی را در کل تومورها به خود اختصاص داده بود. هر دو گروه از تومورهای خوش‌خیم (2/67 درصد) و بدخیم (9/23 درصد) بیشتر در ناحیه کام دیده شدند. همچنین، مردان و زنان هر دو با یک نسبت مبتلا شده ولی نسبت بیشتری از تومورهای خوش‌خیم در کام مبتلایان زن نسبت به مردان (75 درصد در برابر 64 درصد) مشاهده گردید. بیماران مبتلا به آدنوئید کیستیک کارسینوما سن بیشتری در مقایسه با افراد مبتلا به پلئومورفیک آدنوما و آدنوکارسینوما داشته‌اند. در مجموع؛ بیشتر تومورهای مورد بررسی از نوع بدخیم (3/62 درصد) بوده و پلئومورفیک آدنوما هم شایع‌ترین تومور خوش خیم بوده است. از طرف دیگر، پلئومورفیک آدنوما (8/61 درصد) با فراوانی بیشتری در ناحیه کام در بیماران با نژاد سیاه آفریقایی مشاهده گردید.
□ Subhashraj و همکاران (2008)؛ فراوانی تومورهای غدد بزاقی را در یک مرکز رفرنس در هند بررسی کردند [14]. در فاصله زمانی سال‌های 1991 تا 2006؛ 684 فرد مبتلا به صورت گذشته‌نگر در این مرکز ارزیابی شدند که از میان آنها، 422 نفر (62 درصد) دارای تومورهای خوش‌خیم و 262 نفر (38 درصد) نیز به تومورهای بدخیم مبتلا شده بودند. 61 درصد تومورها در ناحیه غدد پاروتید قرار داشته، 22 درصد در غدد بزاقی minor و 17 درصد هم در غدد تحت فکی دیده شدند. شایع‌ترین تومور خوش‌خیم از نوع پلئومورفیک آدنوما (86 درصد) بوده و شایع‌ترین تومورهای بدخیم نیز شامل آدنوئید سیستیک کارسینوما (25 درصد) و موکواپیدرموئید کارسینوما (18 درصد) بودند. در میان تومورهای غدد بزاقی minor؛ بیشتر موارد در کام دیده شدند (68 درصد). با استفاده از یافته‌های به دست آمده از تحقیق، امکان مقایسه تومورهای غدد بزاقی از نظر موارد بروز و نوع آنها با تحقیقات موجود در پیشینه‌های مطالعاتی فراهم گردید.
□ de Oliveira و همکاران (2009)؛ ویژگی‌های تومورهای غدد بزاقی در میان 599 فرد مبتلا در یک جمعیت برزیلی را بررسی کردند [44]. تحقیق در یک دوره زمانی 10 ساله و در مرکز برزیل (به عنوان یکی از مراکز رفرنس سرطان در این کشور) انجام شده و برای طبقه‌بندی تومورها هم از معیارهای سازمان WHO براساس گزارش سال 1991 آن استفاده شد. براساس نتایج تحقیق، تومورهای خوش‌خیم 3/78 درصد بیماران را تشکیل می‌دادند. زنان، بیشتر از مردان (61 درصد) مبتلا شده و نسبت ابتلای زن به مرد نیز برابر 6/1: 1 بوده است. تومورهای غدد پاروتید، شایع‌ترین فراوانی (5/68 درصد) را داشته و سن بیماران نیز از 1 تا 88 سال متفاوت برآورد گردید (میانه سنی 45 سال). شایع‌ترین تومور شامل پلئومورفیک آدنوما (4/68 درصد) بوده و تومورهای خوش‌خیم به صورت معنی‌داری در پاروتید شایع‌تر بوده‌اند (9/75 درصد)؛ در حالی که تومورهای بدخیم در غدد بزاقی minor (40 درصد) شیوع بیشتری داشته‌اند. شایع‌ترین سن ابتلای غدد بزاقی minor در بیماران 48 سال بوده و محدوده آن از 15 تا 87 سال متفاوت بوده است. تعداد بیشتری از تومورهای بدخیم در غدد بزاقی minor دیده شده و بروز موکواپیدرموئید کارسینوما و آدنوئید سیستیک کارسینوما در زنان به صورت معنی‌داری بیشتر برآورد شد. در مجموع؛ زنان و غدد پاروتید، شایع‌ترین گروه و موقعیت ابتلاء به این تومورها بوده و پلئومورفیک آدنوما هم شایع‌ترین ضایعه بوده و بعد از آن، تومورهای آدنوئید سیستیک کارسینوما و تومور وارتین قرار داشتند. در این تحقیق، یافته‌های اپیدمیولوژیک به دست آمده از جامعه برزیلی با نتایج تحقیقات دیگر در جمعیت‌ها و کشورهای دیگر مقایسه و موارد مشابه و مغایر تعیین و گزارش شدند.
□ Tian و همکاران (2010)؛ فراوانی نئوپلاسم‌های غدد بزاقی در نواحی دهان، فک و صورت در 6982 فرد مبتلا در شرق چین را در یک فاصله زمانی 23 ساله بررسی کردند [45]. برای این منظور، تحقیق به صورت گذشته‌نگر و با هدف بررسی خصوصیات کلینیکی و پاتولوژی (موقعیت تومور، جنس و سن) بیماران انجام شده و طبق نتایج به دست آمده، 3593 تومور در مردان و 3389 مورد نیز در زنان به ثبت رسید. پلئومورفیک آدنوما (69 درصد) شایع‌ترین تومور و 20 درصد تومورها هم در غدد minor دیده شدند. همچنین، 92 درصد تومورهای وارتین در مردان گزارش گردید. تومورهای بدخیم اغلب شامل سیستیک کارسینوما (30 درصد) و موکواپیدرموئید کارسینوما (30 درصد) بوده و بروز کارسینومای لیمفواپیتلیال در 5 درصد موارد و پلی‌مورفوس low-grade آدنوکارسینوما هم در 1 درصد تومورهای بدخیم مشاهده شد. 28 درصد تومورها از غدد بزاقی منشاء گرفته و بیشتر یافته‌های به دست آمده با نتایج گزارش شده در پیشینه‌های تحقیقاتی همخوانی داشتند. تومورهای غدد بزاقی تا حدودی در مردان بیشتر دیده شده و بروز بیشتری از تومورهای غدد بزاقی minor و مخصوصاً پلئومورفیک آدنوما در غدد minor به ثبت رسید. آدنوئید سیستیک کارسینوما و موکواپیدرموئید کارسینوما نیز شایع‌ترین بدخیمی‌ها بوده و شیوع بیشتری از لیمفواپیتلیال کارسینوما و نیز شیوع کمتری از پلی‌مورفوس low-grade آدنوکارسینوما در نمونه‌ها دیده شد. همچنین، شیوع بیشتری از تومور وارتین گزارش شد.
□ Kara و همکاران (2010)؛ فراوانی نئوپلاسم‌های غدد بزاقی در یک جمعیت بزرگ‌سال ترک را بررسی کردند [46]. بیماران با تشخیص هیستولوژیکی تومورهای غدد بزاقی در بخش پاتولوژی دانشگاه Cumhuriyet ترکیه به تعداد 125 نفر که تحت درمان تومورهای غدد بزاقی قرار گرفته بودند، در فاصله زمانی 1987 تا 2008 انتخاب و ارزیابی شدند. نئوپلاسم‌ها برحسب تشخیص هیستولوژیک، سن، جنس و موقعیت تومور آنالیز شده و تشخیص‌های هیستولوژیکی هم براساس معیارهای WHO در سال 2005 ارائه شد. طبق نتایج تحقیق، نئوپلاسم‌های غدد بزاقی اولیه در 125 نفر شامل 95 (76 درصد) تومور خوش‌خیم و 30 (24 درصد) تومور بدخیم بوده است. نواحی معمول بروز تومورهای بزاقی اصلی و فرعی هم شامل پاروتید (6/61 درصد) و غدد پالاتال (6/9 درصد) بودند. پلئومورفیک آدنوما شایع‌ترین تومور خوش‌خیم بوده و بعد از آن، تومور وارتین قرار داشته است. در میان گروه‌های بدخیم نیز، آدنوئید سیستیک کارسینوما؛ شیوع بیشتری نشان داد. سن مبتلایان در محدوده 80-16 سال بوده و میانگین سنی آنها هم 97/41 سال برآورد گردید. همچنین، نسبت بروز زن به مرد معادل 1 به 15/1 به دست آمد. در مجموع و علیرغم مشاهده برخی نتایج متفاوت، خصوصیات تومورهای غدد بزاقی (از نظر نوع تومور، توزیع ناحیه تومور، سن و جنس مبتلایان) در بیماران ترک مشابه مبتلایان در سایر مناطق و کشورها بوده است.
□ ثروت‌یاری و همکاران (1377)؛ شیوع تومورهای غدد بزاقی در انستیتو کانسر ایران را طی سال‌های 1366 تا 1376 بررسی کردند [47]. بررسی بر روی 52 فرد مبتلا به تومورهای غدد بزاقی تحت درمان در انستیتو کانسر ایران انجام شد. سن بیماران از 9 تا 88 سال متغیر بوده و میانگین سنی آنها نیز 9/46 سال بوده است. همچنین، گروه سنی 59-50 سال بالاترین میزان شیوع تومورهای غدد بزاقی را به خود اختصاص داده بود. مردان، 7/57 درصد (30 نفر) و زنان، 3/42 درصد (22 نفر) مبتلایان را تشکیل داده و میانگین سنی مردان مبتلا بیشتر از متوسط سنی زنان به دست آمد. بیشتر بیماران (7/32 درصد) مربوط به غرب کشور بوده و مرکز کشور (8/30 درصد) و شمال غرب (1/21 درصد) نیز در رتبه‌های بعدی از نظر ابتلا به تومورهای غدد بزاقی قرار داشتند. آدنوئید سیستیک کارسینوما (50 درصد)، شایع‌ترین تومور بوده و بعد از آن، پلئومورفیک آدنوما با 9/26 درصد در رتبه بعدی قرار داشته است. 50 درصد مردان و 50 درصد زنان دارای تومور آدنوئید سیستیک کارسینوما بوده‌اند. شیوع تومورهای SCC با منشاء بزاقی و کارسینومای تمایز نیافته به ترتیب برابر 8/5 درصد و 8/3 درصد گزارش شده و بیشترین محل‌های ایجاد تومور هم به ترتیب در غدد پاروتید (5/63 درصد)؛ تحت فکی (4/15 درصد) و کام (5/11 درصد) بوده و کف دهان (9/3 درصد)، کام نرم، مخاط باکال و غده زیرزبانی هر یک با 9/1 درصد در رتبه‌های بعدی قرار داشته‌اند. از کل بیماران؛ 13 نفر (25 درصد) بعد از درمان دچار عود شده بودند. بیشترین مدت وجود ضایعه طبق شکایت بیماران 96 ماه و کمترین آن 1 ماه بود. همچنین بیشتر بیماران (5/32 درصد)؛ 24 ماه بعد از کشف اولیه تومور مراجعه کرده بودند.
□ ساغروانیان و همکاران (1389)؛ تشخیص‌های بالینی و هیستوپاتولوژیک ضایعات غدد بزاقی، کیست‌ها و

مطلب مرتبط :   دانلود پایان نامه دربارهآموزش و پرورش، استان مازندران، منابع سازمان

Written by 

دیدگاهتان را بنویسید