آدنوکارسینوما، 21 درصد از نوع پلی‌مورفوس low-grade آدنوکارسینوما و 6 درصد نیز از نوع تومورهای بدخیم mixed بوده‌اند. تفاوتی از نظر میزان بروز نسبی تومورهای خوش‌خیم و بدخیم در میان مردان و زنان دیده نشده و دهه سنی هفتم، شایع‌ترین گروه سنی ابتلاء در تومورهای خوش‌خیم و بدخیم بوده است. علاوه بر این، بیشتر تومورها در کام مشاهده شدند.
□ Masanja و همکاران (2003)؛ الگوی بروز تومورهای غدد بزاقی در کشور تانزانیا را در فاصله زمانی 20 سال بررسی کردند [13]. تحقیق به صورت گذشته‌نگر مقطعی انجام شده و طی آن، بیماران مراجعه کننده به دو مرکز مرجع بیمارستانی در این کشور ارزیابی شدند. برای این منظور، پرونده‌های بیمارستانی مبتلایان به تومورهای غدد بزاقی در این دو مرکز در فاصله سال‌های 1982 تا 2001 بازخوانی شده و داده‌های مرتبط با یافته‌های دموگرافیک، بالینی و هیستولوژیک تعیین گردید. طبق نتایج مشاهده شده، تومورهای غدد بزاقی شامل 3/6 درصد تومورهای ناحیه دهان، فک و صورت بوده و در میان آنها، 54 درصد خوش‌خیم و 46 درصد هم بدخیم بوده‌اند که در 80 مرد و 53 زن دیده شدند. شایع‌ترین سنین ابتلا از 20 سال تا 49 سال متفاوت بوده و نسبت ابتلای مرد به زن هم برابر 5/1 به 1 به دست آمد. پلئومورفیک آدنوما، بیشترین فراوانی را از نظر موارد بروز (4/44 درصد) به خود اختصاص داده و بعد از آن، آدنوئید سیستیک کارسینوما (8/24 درصد)، موکواپیدرموئید کارسینوما (8/9 درصد) و آدنوکارسینوما (5/6 درصد) در رتبه‌های بعدی قرار داشتند. در میان تومورهای خوش‌خیم نیز، پلئومورفیک آدنوما (9/83 درصد) و آدنوما (9/9 درصد)؛ شیوع بیشتری نشان دادند. در میان تومورهای بدخیم، آدنوئید سیستیک کارسینوما در 3/54 درصد بیماران، موکواپیدرموئید کارسینوما در 9/22 درصد و آدنوکارسینوما هم در 4/11 درصد آنها دیده شد. غده پاروتید شایع‌ترین موقعیت بروز تومور بوده و بعد از آن، کام در رتبه بعدی قرار داشته است. در مراحل اولیه، تنها شکایت بیماران تورم بدون درد بوده است. تکنیک درمان تومورها هم اغلب از نوع جراحی بود که برای تومورهای بدخیم و خوش‌خیم انجام شد. البته، درباره تومورهای بدخیم، رادیوتراپی هم به تنهایی یا به همراه جراحی انجام شده بود. در مجموع؛ تومورهای غدد بزاقی در سنین نسبتاً جوان‌تر در مقایسه با جمعیت ساکن در کشورهای غربی دیده شده و برعکس گزارشات موجود در کشورهای اروپایی و آمریکایی؛ آدنوئید سیستیک کارسینوما شایع‌ترین تومور غدد بزاقی بدخیم در میان جامعه تانزانیایی بوده است. تأخیر برای دریافت درمان؛ مشکل اساسی در نمونه‌ها بود که باید تمهیدات لازم برای مراجعه زودهنگام بیماران و افزایش کارآیی درمان‌ها مورد توجه قرار بگیرد.
□ Li و همکاران (2004)؛ خصوصیات بالینی و پاتولوژی تومورهای غدد بزاقی minor را در یک جمعیت چینی بررسی کردند [12]. تحقیق به صورت گذشته‌نگر روی 615 فرد مبتلا به تومورهای غدد بزاقی minor داخل دهانی در فاصله زمانی 2002-1990 انجام شد. ابتلاء به تومور براساس یافته‌های پاتولوژی به تأیید رسیده بود. در 615 مورد تومور غدد بزاقی minor؛ 265 نفر به تومورهای خوش‌خیم و 350 نفر هم به تومورهای بدخیم مبتلا شده بودند. پلئومورفیک آدنوما شایع‌ترین یافته‌ای بود که 1/81 درصد موارد ابتلاء به تومورهای خوش‌خیم را تشکیل می‌داد. آدنوئید سیستیک کارسینوما هم 9/32 درصد نمونه‌های بدخیم را شامل شده و شایع‌ترین تومور بدخیم بوده است. موقعیت اصلی تومورها کام بوده و زنان؛ شیوع نسبتاً بیشتری از ابتلاء به تومورهای خوش‌خیم و مردان هم بیشتر از زنان به تومورهای بدخیم مبتلا شدند. میانگین سن بیماران مبتلا به تومورهای خوش‌خیم و بدخیم به ترتیب برابر 9/40 و 1/49 سال بود که تفاوت معنی‌داری با یکدیگر نشان دادند.
□ Jaber و همکاران (2005)؛ خصوصیات تومورهای غدد بزاقی minor داخل دهانی در میان 75 نفر از جمعیت لیبی را بررسی کردند [16]. در فاصله زمانی سال‌های2000-1977؛ 77 بیمار مبتلا (31 مرد، 44 زن با میانه سنی 2/44 سال و محدوده سنی 86-15 سال) شناسایی و طبق معیارهای WHO در سال 1991 تقسیم‌بندی شدند. بیشترین شیوع تومورها در دهه پنجم زندگی در مردان و دهه ششم زندگی در زنان مشاهده شده و فراوانی تومورهای خوش‌خیم برابر 6/38 درصد (29 مورد) تعیین گردید. تومورهای بدخیم در 3/61 درصد (46 نفر) دیده شده و پلئومورفیک آدنوما، شایع‌ترین نوع هیستولوژیک تومور خوش‌خیم و موکواپیدرموئید کارسینوما و آدنوئید سیستیک کارسینوما هم شایع‌ترین تومورهای بدخیم بوده‌اند. شایع‌ترین مکان بروز اولیه تومورها، کام بوده است. تومورهای خوش‌خیم اغلب به صورت تورم بدون علامت و زخم بروز پیدا کرده و درد نیز در بیشتر موارد در تومورهای بدخیم مشاهده گردید. در این تحقیق مشخص گردید تومورهای داخل دهانی غدد بزاقی minor از نظر علائم و نشانه‌ها بسیار متفاوت بوده و باید این خصوصیات آنها توسط دندانپزشکان و پزشکان مورد توجه قرار بگیرد. همچنین، هرگونه ضایعه ایجاد شده در کام سخت باید با احتمال زیاد تومور غدد بزاقی minor لحاظ شده و ارجاع به مراکز درمانی بعد از تشخیص‌های اولیه باجدیت توصیه گردید.
□ Ito و همکاران (2005)؛ خصوصیات اپیدمیولوژیکی و هیستوپاتولوژیکی تومورهای غدد بزاقی را در 496 نفر از جمعیت برزیلی بررسی کردند [15]. تحقیق در فاصله زمانی سال‌های 1972 تا 2001 انجام شده و در میان تمامی بیماران، 335 نفر (5/67 درصد) دارای تومورهای خوش‌خیم و 161 نفر (5/32 درصد) نیز مبتلا به تومورهای بدخیم بوده‌اند. بسیاری از تومورها در غدد پاروتید (7/67 درصد) دیده شده و غدد بزاقی minor (8/22 درصد) و نیز غدد تحت فکی (5/9 درصد) در مراحل بعدی از این نظر قرار داشتند. در میان تومورهای غدد بزاقی minor، کام به عنوان شایع‌ترین محل بروز ضایعه (67 درصد) شناسایی گردید. تومورها در اغلب موارد بیماران بزرگ‌سال را مبتلا کرده و اکثر مبتلایان هم محدوده سنی برابر 50-40 سال داشته‌اند. شیوع ضایعه در زنان بیشتر از مردان بود. علاوه بر این، پلئومورفیک آدنوما، شایع‌ترین تومور در میان بیماران بوده (2/54 درصد) و بعد از آن، موکواپیدرموئید کارسینوما (5/13 درصد)، تومور وارتین (5/8 درصد) و آدنوئید سیستیک کارسینوما (9/7 درصد) در رتبه‌های بعدی قرار داشتند.
□ Buchner و همکاران (2007)؛ فراوانی بروز تومورهای غدد بزاقی minor در 380 فرد مبتلا در یک جمعیت کالیفرنیای شمالی را بررسی و نتایج را با داده‌های موجود مقایسه کردند [43]. پرونده‌های بایگانی شده در لابراتوار پاتولوژی در یک مرکز دانشگاهی در سانفرانسیسکوی کالیفرنیا انتخاب شده و به صورت سیستماتیک در یک دوره 20 ساله از نظر تومورهای غدد بزاقی minor ارزیابی شدند. تقسیم‌بندی تومورها براساس معیارهای WHO درباره تومورهای غدد بزاقی در سال 2005 انجام شد. در مجموع؛ تومورهای غدد بزاقی در 380 نفر (4/0 درصد) از کل 92860 بیمار مشاهده شد. این تعداد بیمار مورد بررسی؛ بیشترین تعداد نمونه‌ها در زمان خود بوده است. از کل 380 تومور، 224 مورد (59 درصد) خوش‌خیم و 156 مورد (41 درصد) بدخیم بوده و در میان تومورهای خوش‌خیم، پلئومورفیک آدنوما شایع‌ترین تومور (2/39 درصد)؛ و تومورهای سیستیک آدنوما (3/6 درصد)، کانالیکولار آدنوما (1/6 درصد)، داکتال پاپیلوما (4/4 درصد)، بازال سل آدنوما (6/1 درصد) و میواپیتلیوما (3/1 درصد) در رتبه‌های بعدی قرار داشتند. در میان تومورهای بدخیم؛ موکواپیدرموئید کارسینوما (8/21 درصد) شایع‌ترین تومور بوده و تومورهای پلی‌مورفوس آدنوکارسینوما (low-grade) (1/7 درصد)، آدنوئید سیستیک کارسینوما (3/6 درصد)، آدنوکارسینوما (1/2 درصد)، آسینیک سل کارسینوما (6/1 درصد)، clear سل کارسینوما (0/1 درصد) و کارسینوما (5/0 درصد) هم در رتبه‌های بعدی قرار داشتند. در مجموع؛ به دلیل فراوانی نسبتاً زیاد تعداد مطالعات انجام شده، تعداد کم نمونه‌های مورد بررسی، محدود بودن لیست تومورها و عدم بررسی تومورهای جدید، امکان مقایسه یافته‌ها به سختی مقدور بوده است. برای تعیین دقیق فراوانی تومورهای غدد بزاقی، نیاز به بررسی‌های بیشتر توسط پاتولوژیست‌های ماهر و باتجربه در زمینه این تومورها همچنان وجود دارد.
□ Ansari (2007)؛ فراوانی تومورهای غدد بزاقی را در یک جمعیت ایرانی بررسی کردند [9]. تحقیق به صورت گذشته‌نگر روی 130 فرد مبتلا در شهر همدان و در طول 20 سال انجام شد. برای این منظور، پرونده‌های پزشکی و گزارشات تمامی بیماران با تشخیص قطعی (به صورت هیستوپاتولوژی) ابتلاء به تومورهای غدد بزاقی در فاصله زمانی 1984 تا 2003 ارزیابی گردید. در مجموع، 89 بیمار دارای تومور خوش‌خیم و 41 نفر نیز به تومورهای بدخیم مبتلا شده بودند. متغیرهای جنس، سن، موقعیت و خصوصیات هیستوپاتولوژی تومور در نمونه‌ها تعیین و فرآیندهای تشخیصی، گزارشات درمانی، عوارض درمانی، درمان‌های اضافی و نیز معاینات پیگیری در آنها ثبت گردید. در مجموع، 78 زن و 52 مرد با میانگین سنی 9/44 سال بررسی شدند. بیماران مبتلا به تومورهای خوش‌خیم و بدخیم دارای میانگین سنی 3/41 و 47 سال بوده و فراوانی تومورهای خوش‌خیم و بدخیم به ترتیب برابر 4/68 درصد (89 مورد) و 6/31 درصد (41 مورد) برآورد گردید. تومورها در غده پاروتید (63 درصد، 82 مورد)؛ غده تحت فکی (23 درصد، 30 مورد) و در غدد بزاقی minor (14 درصد، 18 مورد) دیده شدند. علاوه بر این، شایع‌ترین تومور خوش‌خیم پلئومورفیک آدنوما (4/65 درصد، 85 مورد) بوده و در میان تومورهای بدخیم نیز، موکواپیدرموئید کارسینوما شایع‌ترین تومور (5/11 درصد، 15 مورد) و آدنوکارسینوما (10 درصد، 13 مورد) نیز در رتبه بعدی قرار داشته است. بیش از 63 درصد تومورهای بدخیم با روش جراحی درمان شده و باقیمانده تومورها نیز با درمان‌های ترکیبی درمان شده بودند. تمامی مبتلایان به موکواپیدرموئید کارسینوما با روش جراحی درمان شده و در یک سوم آنها، از برش‌های رادیکال استفاده شد. 7 بیمار در معاینات پیگیری فوت کرده، 5 مورد در معاینات پیگیری شرکت نکرده و 23 نفر نیز از سرطان رهایی یافتند. در میان تومورهای غدد بزاقی خوش‌خیم و بدخیم؛ فراوانی پلئومورفیک آدنوما و موکواپیدرموئید کارسینوما در حد مطالعات قبلی بوده ولی درباره سایر تومورها؛ تنوعات و تفاوت‌های آشکاری در میان نتایج تحقیق حاضر و تحقیقات قبلی دیده شد.
□ Ladeinde و همکاران (2007)؛ فراوانی تومورهای غدد بزاقی را در طی 15 سال در بیمارستان آموزشی دندانپزشکی لاگوس نیجریه بررسی کردند [8]. تمامی بیماران از نظر هیستولوژیکی مبتلا به تومورهای غدد بزاقی تشخیص داده شده و پرونده‌های آنها از سال 1990 تا 2004 در بخش پاتولوژی بیمارستان بازخوانی شد. متغیرهای سن، جنس، محل بروز و تشخیص هیستولوژیک تومورها براساس معیارهای سازمان WHO (سال 1991) تعیین شده و طبق نتایج به دست آمده، تومورهای غدد بزاقی شامل 3/6 درصد تمام تومورهای ناحیه دهان و صورت بوده‌اند. فراوانی تومورهای غدد بزاقی نیز شامل 8/60 درصد (73 مورد) ضایعات خوش‌خیم و 2/39 درصد (47 مورد) ضایعات بدخیم بوده‌اند. تومورهای بزاقی minor (3/63 درصد) بیش از سایر موارد گزارش شدند. نسبت ابتلای مرد به زن هم برابر 1/1 به 1 بوده و بیشتر (5/72 درصد) تومورها در گروه سنی 60-21 سال دیده شدند. پلئومورفیک آدنوما؛ شایع‌ترین تومور (2/29 درصد) و بعد از آن، آدنوئید سیستیک کارسینوما (2/19 درصد) قرار داشته است. شایع‌ترین تومورهای خوش‌خیم و بدخیم هم شامل پلئومورفیک آدنوما و آدنوئید سیستیک کارسینوما بودند. ناحیه کام (8/45 درصد)؛ بیشترین ناحیه درگیر بوده و همزمان، میانگین سنی مبتلایان به

مطلب مرتبط :   منبع پایان نامه ارشد دربارهزنان متأهل، استان فارس، سن ازدواج

Written by 

دیدگاهتان را بنویسید