مصرف پلی فنل ها دارد .
آزمایش های کلینیکی روی ویتامین های آنتی اکسیدان C،E تاکنون در ارائه ارتباط بین مصرف این ویتامین ها و خطر بیماری قلبی و عروقی (CHD) ناموفق بود. jarvic و همکاران یک ارتباط مثبت بین فعالیت آنزیم و مقدار مصرفی ویتامین های E و C پیداکرده اند(80).
مصرف الکل:
درباره سودمند بودن مصرف الکل بحث های زیادی صورت گرفته است در یک مطالعه معلوم گردیده است که مصرف روزانه 40 گرم الکل فعالیت و غلظت پاراکسوناز را افزایش می دهد(81) عدم وجود تفاوت بین اثر شراب قرمز، آب جو و نوشیدنی های الکلی و دلالت بر این نکته دارد که فقط پلی فنول های موجود درشراب قرمز نیستند که این اثر را ایجاد می کنند بلکه هر نوشیدنی الکلی روی فعالیت آنزیم پاراکسوناز تاثیر دارد(82) مقدار متعادل از نوشیدنی های الکلی غلظت HDL-C و apo-A را به طور قابل توجهی افزایش می دهد که ممکن است علتی برای افزایش غلظت پاراکسوناز و کاهش بیماری قلبی وعروقی بشمار آیند (81)و(82) با این وجود هنوز مکانیزمی که از آن طریق الکل موجب کاهش خطر پیشرفت بیماری قلبی و عروقی می شود به درستی روشن نشده است.
سیگار کشیدن
در یک مطالعه in vitro معلوم گردیده است که عصاره دود سیگار در حالت وابسته به دوز و زمان فعالیت پاراکسوناز را مهار می کند لذا سیگار کشیدن ممکن است موجب کاهش فعالیت آنزیم شود(83) غلظت و فعالیت آنزیم در کسانی که سیگار را ترک کرده بودند با غیر سیگاری ها قابل مقیاس بود که اشاره به قابل برگشت بودن تاثیر سیگار کشیدن بر فعالیت پاراکسوناز داشت(84) این اثر زیان آور کشیدن سیگار در چندین مقاله تایید شده است(85)-(86) قابل توجه اینکه در سیگاری های که همچنین به طور متعادل شراب مصرف می کردند(100) و یا به طور منظم ورزش می کردند(87) سطح سرمی پاراکسوناز مشابه غیر سیگاری های بود(100). از این نتایج چنین بر می آید که این فعالیت ها اثر سیگار بر پاراکسوناز را کاهش می دهند.
سموم محیط
پاراکسوناز می تواند حیوانات را در مقابل سمیت ارگانوفسفات ها محافظت کند(57) در معرض سموم محیطی قرار گرفتن می تواند روی فعالیت پاراکسوناز اثر بگذارد(88)و(72).
28 بیمار که در معرض ارگانوفسفات ها قرار گرفته بودند نسبت به گروه کنترل فعالیت آنزیمی پائین تری داشتند. برگشت آنزیم به سطح نرمال بعد از گذشت 6 ماه از در معرض ارگانوفسفات قرارگرفتن نشان دهنده ناپایداری آنزیم توسط توکسین ها بود(89). به علاوه کسانی که در جنگ خلیج فارس در معرض گاز های عصبی قرار گرفته بودند فعالیت آنزیمی پائین تری نسبت به گروه های کنترل داشتند(90).
بیماری ها
در اکثر مطالعات انجام شده روی بیماران دیابتی نوع 1 و2 در فعالیت آنزیم کاهش مشاهده شد (91)-(92). دربعضی از مطالعات in vitro دیده شده که کاهش فعالیت تا جایی پیش می رود که فعالیت آنتی اکسیدانی تغییر می یابد. این ممکن است به دلیل افزایش استرس اکسیداتیو در بیماران دیابتی می باشد(93)و(94) تاثیر بر فعالیت آنزیم احتمالا مستقل از ژنوتیپ باشد (91)-(95) -(92). با این وجود در دیابتی ها همراهی الل 55L با رتینوپاتی یکی از عوارض عادی دیابت مشاهده شده است(96)-(97) -(98)
در حالی که الل 192R بیشتر با بیماری قلبی و عروقی همراه بوده است (99)-(100)-(95) همچنین ارتباط پلی مورفیسم L55M باا انتقال معیوب گلوکز(101) به عملکر معیوب سلول های بتا(101)-(102) و افزایش مقاومت به انسولین در افراد سالم (103) دیده شده است. مکانیزم کاهش پاراکسوناز در دیابت کاملا روشن نیست. اما ممکن است با افزایش غلظت گلوکوز خون مرتبط باشد. گلیکوزیله شدن می تواند هم پاراکسوناز را غیر فعال سازد و هم پراکسیداسیون لیپیدی را در HDL افزایش می دهد(104)-(105).HDL گلیکوزیله همچنین توانایی کمتری در محافظت در مقابل اکسیداسیون نشان می دهد(105) در تایید نتایج فوق، کاهش غلظت و فعالیت پاراکسوناز در افراد سالم با سطح گلوکز ناشتای افزایش یافته دیده شده است(106)-(107). همچنینن در بیماران با سندرم متابولیک با میزان غیر طبیعی سطح گلوکز ناشتا و مقاومت افزایشی به انسولین به فعالیت پاراکسونازی پائین تر است(108) نارسایی مزمن کلیه همراه با استرس اکسیداتیو بالا است و فعالیت پاراکسونازی در بیمارانی که از نارسایی کلیه رنج می برند پائین تر از افراد سالم است(109)-(110) در یک مورد بعد از پیوند کلیه فعالیت آنزیم به سطح نرمال رسید که این ممکن است نشانگر این مطالب باشد که کاهش فعالیت آنزیم نتیجه بیماری و نه علت آن است (110) تغییر در فعالیت آنزیم در بیماری های دیگر از جمله سیروز کبدی، هپاتیت مزمن، نقش HDL، سندرم خلیج فارس و اضطراب دیده می شود (93)-(98) -(90)-(43) جالب توجه است که همراهی ژنوتیپ 192R با افزایش خطر بیماری عروقی در جمعیت های خاور دور که در آنها الل R غالب است بیشتر دیده می شود(17). Haley و همکاران دریافتند که سطح آلو انزیم 192Q در بیمارانی که در جنگ خلیج فارس شدیدا آسیب دیده بودند در کمترین حد خود قرار داشته است(111).
با توجه یه عواملی که موجب کاهش فعالیت آنزیم می شوند از جمله سیگار – تنباکو – رژیم های غذایی، آتروژنیک حالت پاتوژنیک و همچنین عواملی که فعالیت آنزیم را افزایش می دهند از جمله استاتین تراپی، هورمون تراپی، مصرف ویتامین های E و C وآب انار چنین می توان نتیجه گرفت که تولید کنندگان رادیکالهای آزاد مثل A و B آلدئیدهای اشباع نشده و احتمالا هیدروکربن های آروماتیک موجب کاهش فعالیت آنزیم و برعکس ترکیباتی که از استرس اکسیداتیو جلو گیری می کنند مانند پلی فنل ها فعالیت آنزیم را افزایش می دهند.
داروها
در سالهای اخیر استفاده از داروهای کاهش دهنده چربی ها افزایش یافته است گرچه هدف اصلی از این داروها کاهش سطح LDL-C می باشد با این حال توانایی این داروها در تاثیر بر جنبه های دیگر متابولیسم چربی از جمله افزایش سطح HDL-C مورد توجه بوده است. تعدادی از مطالعات کلینکی برای آزمایش اثر داروهای کاهش دهنده چربی ( به ویژه فیبرات ها و استاتین ها) روی غلظت و فعالیت پاراکسوناز انجام شده است و نتایج در حال بررسی است.
پراکندگی قومی پلی مورنیسم آنزیم پاراکسوناز
فراوانی اشکال پلی مورفیک PON1 92Q/R در سراسر دنیا به طور قابل ملاحظه ای متفاوت است به طور مثال الل R در افریقای مرکزی و خاور دور بیشترین فراوانی را دارد و در حالیکه در اروپا و آمریکای شمالی اللQ فرکانس غالب است (17).
به نظر می رسد که مهاجرت جمعیت ها – شرایط آب و هوایی و فاکتورهای محیطی روی این توزیع اثر گذار هستند.
آترو اسکلروز
آتروسکلروز یک بیماری شریانی است که در آن ضایعات چربی موسوم به پلاکهای آترومی در داخل جدار شریان به وجود می آیند.
تشکیل این پلاکها با رسوب بلور های کوچک کلسترول در آنتیما و عضله صاف زیر آن شروع می شود. با گذشت زمان بلور ها بزرگتر شده و بهم می پیوندند تا بلورهای بزرگ تشکیل دهند. علاوه بر آن بافت های فیبری و عضلانی اطراف تکثیر یافته و لایه های اضافی برای رشد بازهم بیشتر پلاکهای بزرگتر و بزرگتر تشکیل می دهند پلاکها با توجه به تکثیر سلولی می توانند آنقدر بزرگ شوند که سطح داخلی رگ برآمدگی زیادی به داخل مجرای رگ پیدا کند و جریان خون را شدیدا کاهش دهد و گاهی حتی رگ را به طور کامل می بندد حتی بدون پیدایش انسداد، فیبر بلاستهای پلاک سرانجام چنان بخش وسیعی از بافت همبند متراکم تولید می کنند که اسکلروز (فیبروز) فوق العاده شدید می شود.
بطوری که جدار شریان ها سخت و غیر قابل انعطاف می گردد در مرحله بعد املاح کلسیم غالبا همراه با کلسترول و سایر لیپید های پلاک رسوب می کنند و منجر به کلسیفیکاسیون سخت استخوانی می شوند که شریان ها را به صورت لوله های کاملا سخت در می آورد. این دو مرحله آخر بیماری «سخت شدن شریان ها » یا آترواسکلروز نامیده می شود.
بدیهی است که شریان های مبتلا به آسترواسکلروز قسمت اعظم قابلیت اتساع خود را ازدست می دهند و به علت پیدایش نواحی دژنراتیو در جدارشان به آسانی پاره می شوند. همچنین در جایی که پلاک ها به داخل جریان خون برآمدگی پیدا می کنند ناهمواری های سطحی آنها موجب تشکیل لخته های خون می شود که حاصل آن تشکیل ترومبوز و یا آمبولی است و به این ترتیب جریان خون در شریان را به طور ناگهانی متوقف می کند حدود نیمی از مردم در آمریکا و اروپا از آترواسکلروز می میرند تقریبا دو سوم این مرگ ها ناشی از ترومبوز یک یا چند شریان کرونر است یک سوم باقیمانده ناشی از ترومبوز یا خون ریزی رگ ها در سایر اندام های بدن به ویژه مغز است که سکته تولید می کند اما در کلیه ها – کبد – لوله گوارش – دست و پا و غیره نیز به وجود می آید.
1-7-1) لیپید ها – لیپوپروتئین ها و آترو اسکلروز
غلظت غیر طبیعی لیپیدها، تری گلیسریدها و لیپو پروتئین ها حامل خطر ساز عمده برای بیماری آتروزی قلب و عروق است.
عاملی که بیشترین اهمیت را در بروز آترواسکلروز دارد غلظت زیادکلسترول پلاسمای خون به صورت لیپوپروتئین ها با چگالی کم LDL است.
LDL ها ، کلسترول و فسفو لیپید ها را عملا به تمام سلولهای بدن حمل می کنند تا با هدف تشکیل عناصر ساختمانی سلول مورد استفاده قرار می گیرند در مقابل لیپوپروتیین ها با چگالی زیاد( HDL) می توانند بلورهای کلسترول را که شروع به رسوب در جدار شریان کرده اند جذب کنند و نیز می توانند کلسترول را به لیپوپروتیین ها با چگالی کم منتقل کند تا به کبد بازگشت داده شوند در نتیجه هر گاه نسبت HDL به LDL در سطح بالا باشد احتمال پیدایش آترو اسکلروز به طور قابل ملاحظه ای کاهش می یابد.
1 – 7 – 2) پارکسوناز و آترو اسکلروز
جایگیری خاص پاراکسوناز در کمپلکس HDL در سرم انسان منجر به ارائه این زمینه از جانب Mackness شد که آنزیم پاراکسوناز ممکن است نقش فیزیولوژیکی مهمی در متابولیسم لیپیدی و محافظت در برابر شروع آترواسکلروز ایفاء می کند(112)
این پیشنهاد محرک بسیاری از مطالعات دهه گذشته روی اثر محافظتی این آنزیم ازبافت های عروقی درمقابل آسیب های اکسیداتیو شد(76) محققان با مطالعه موش های فاقد پاراکسوناز به بسیاری از نقش های فیزیولولوژیکی آنزیم پی برده اند(113) نتایج حاصله نشان از نقش محافظتی پاراکسوناز در مقابل آتروژنز دارند. قویترین دلیل در نقش داشتن پاراکسوناز در آتروژنر کمبود پاراکسوناز در موش های فاقد پاراکسوناز وقتی با رژیم غذایی آتروژنیک تغذیه می شوند بیشتر به آترو اسکلروز مبتلا می شوند.
کمبود پاراکسوناز در موش های موجب افزایش استرس اکسیداتیو در سرم و ماکروفاژ ها می شود (114) همچنین HDL استخراج شده از موش با نقص PON1قادر به مهار اکسیداسیون LDL نمی باشد(115) در حالیکه HDL جداشده از موش با پاراکسوناز ترانسژنیک انسان ( دارای دو تا چهار برابری سطح پلاسمای پاراکسوناز) در حالت وابسته به دوز، محافظت بیشتری در مقابل اکسیداسیون LDL به عمل می آورد(115) یک افزایش متناسب در غلظت موضعی این آنزیم و apoj و apoA-1 از طریق ایمونولوکالیزاسیون در بافت شریانی انسان در طول پیشرفت آترواسکلروز دیده شده است. این افزایش تصاعدی به عنوان علامتی از یک پروسه تطبیقی که نقش آن محافظت از دیواره شریانی در مقابل استرس اکسیداتیو افزاینده همراه با پیشرفت آترواسکلروز است پیشنهاد گردیده است(116) بسیاری از همه مقالات کلینیکی منتشر شده در دهه گذشته وجود ارتباط بین پلی مورفیسم های پاراکسوناز و پیشرفت بیماری قلبی و عروقی و آترواسکلروز را تایید کرده اند(70) همراهی مکرر این الل 192R با بیماری عروقی نشانگر قدرت کمتر این آلوآنزیم در متابولیسم لیپید های اکسیده شده و یا پایداری کمتر آن در مقایسه با الل 192Q

مطلب مرتبط :   منبع پایان نامه دربارهبورس اوراق بهادار، بورس اوراق بهادار تهران، ارزش افزوده

Written by 

دیدگاهتان را بنویسید