روش های فعال تدریس

در موقعیت های تدریس سنتی، معلم موضوعات درسی را که در شکل برنامه ی درسی تنظیم کرده است برای کلاس شرح می دهد، کلاس در یک زمان مشخص تشکیل می شود و تا  مدت زمان مشخصی که از قبل تعیین شده ادامه پیدا می کند. روش های تدریس از نوع چهره بـه  چهره  و تقریباً ثابت است. در روش سنتی موضوع درس از طرف معلم با توجه به برنامه ای که کتاب درسی قبلاً آن را تعیین کرده است، به طور یکسان به همه کلاس ارایه می شود. شاگردان که پشت سر هم نشسته اند به توضیحات معلم گوش می دهند، تکلیف و دستوردهی بعدی هم از طرف  معلم  معین می شود. هدف غایی و نتیجه ی آموزش برای خود دانش آموز  هم  روشن  نیست  و یادگیری بر احساس نیاز دانش آموز متکی نمی باشد. علت اصلی اجرای تکلیف از طرف دانش آموز ارضا ی خاطر معلم و کسب نمره  ی خوب است. در این روش محتوای برنامه غالباً شامل مطالبی است  که  به نظر نویسندگان، آن مطالب در زندگی آینده  ی دانش  آموز  سودمند  خواهد  بود(نیسار ی، 1381، به نقل از: صفاریان، 1389، ص 12).

امروزه نیاز به روش های نوین تدریس با توجه به پیشرفت روز افزون علم و فن آوری حس  می شود، باید به دنبال روش های تدریسی بود تا بتوان دانش آموزان را از حفظ طوطی وار به سوی یادگیری سوق داد. استفاده از روش های فعال تدریس از روش هایی است کـه  کمک  شایانی  به  دانش آموزان و معلمان می کند. روش های  فعال  تدریس  روش هایی  هستند  که  فعالیت  ذهنی  دانش آموز را در زمینه نیازهای عمومی وی برمی انگیزند. در این روش ها علاوه  بر  فراهم  کردن  شرایط گوناگون باید یادگیری را از طریق ترغیب و تحریک دانش آموزان در آنان ایجاد  نمود  و تمام پیام های تربیتی و آموزشی را متناسب با کانون رغبت و علاقه  کودکان  منتقل  نمود  چراکه  اصولاً هیچ تغییری در رفتار یادگیرنده رخ نمی دهد مگر اینکه از میل درونی و رغبت طبیعی آنان  سرچشمه گرفته باشد (کریمی، 1383، ص 60).

روش های فعال تدریس به گونه ای هستند که ذهن انسان در آن فعال است و معلم شرایط یادگیری را فراهم می کند و مهارت های ذهنی و قابلیت های تفکر را تقویت می نماید. روابط میان گروهی و همکاری تقویت شده، حس اعتماد به نفس فردی، روحیه کاوشگری، مفهوم سازی، توضیح و تحلیل مسئله رشد کرده، شاگرد به ردیابی موضوع و تحمل ابهام رهنمون می شود؛ روح خلاقیت و استقلال فرد، تقویت می شود؛ ماهیت روش های فعال تدریس به گونه ای است که کلاس را به منزله ادامه تفکر، مرکز تفکر، و رهبری تربیتی جریان تفکر بر می شمارد( سلیمان پور،1384، ص 4 و 19).

2-2-25- روش تدریس کاوشگری

با توجه به اشکال متفاوت کاوشگری سر در گمی در تعریف کاوشگری وجود دارد. استاندارد های ملی آموزش علوم[1]، کاوشگری را چنین تعریف کرده است: کاوشگری مجموعه ای از فرایندهای مرتبط است که از طریق آن دانشمندان و دانش آموزان سؤالات در مورد جهان طبیعی و بررسی پدیده ها مطرح می کنند. دانش آموزان برای به دست آوردن دانش و توسعه درک غنی از مفاهیم، اصول، مدل، و نظریه ها دست به فعالیت می زنند. کاوشگری یک جزء حیاتی از یک برنامه علمی در تمام سطوح و در هر حوزه از علم است(کرمی گزافی، عابدینی و ملک زاده، 1392).

روش تدریس کاوشگری را ریچارد ساچمن[2] برای آموزش فرایند جستجو و توضیح پدیده ها تدوین کرد. الگویی که ساچمن تدوین کرده است، دانش آموزان را با فرایندهایی درگیر می سازد که محققان از آن ها برای سازمان دهی دانش وپدید آوری« اصول » استفاده می کنند. بر وفق مفاهیم علمی، از طریق روش کاوشگری، مهارت ها و زبان خاص پژوهش فرا گرفته می شود. ساچمن، روش تدریس کاوشگری را بر مبنای توسعه و تجزیه و تحلیل روشی که پژوهشگران خلاق به کار می گیرند پایه گذاری کرد. روش مزبور، روش آموزش کاوشگری نام گرفت(آقازاده، 1388، ص390-385). در این الگو جستجوی مفاهیم کاملا به عهده ی دانش آموزان گذاشته می شود و معلم با فراهم آوردن زمینه، فرایند تدریس را به گونه ای هدایت می کند که فراگیرندگان مفهوم مورد نظر را کشف کنند و راهنمایی های معلم، بر اساس فعالیت های فراگیرندگان و محتوای آموزش، متفاوت است. بنابراین هدف نهایی این الگو پرورش فعالیت های ذهنی و مهارت های فرایندی دانش آموزان است(کرمی گزافی، عابدینی و ملک زاده، 1392).

 

2-2-26- مراحل اجرای الگو تدریس کاوشگری

مراحل اجرای الگو تدریس کاوشگری به صورت زیر است.

  • در گیر شدن با یک موقعیت مسئله دار
  • گردآوری اطلاعات(تأیید درستی آنها)
  • گردآوری داده ها – آزمایشگری ( فرضیه سازی و آزمون فرضیه)
  • سازماندهی، قاعده بندی توضیح برای یک رویداد
  • تحلیل جریان کاوشگری، تحلیل راهبرد کاوشگری و انتخاب بهترین راهبرد( جویس و همکاران، 1378، ص 237).
مطلب مرتبط :   آموزش : گامی به پیش … گامی به پس… ؟

 

2-2-27- کاوشگری گروهی

الگوی کاوشگری گروهی از اندیشه های جان دیوئی[3]، هربرت تلن[4]، ویلیام هرد کیل پاتریک[5] و گردون هولفیش و فلیپ اسمیت[6] نشأت گرفته است. این الگو از فرآیندهای مبتنی بر آزادی و روش علمی تشکیل یافته است و معلم هنگام آموزش به شیوه کاوشگری گروهی مراحل زیر را دنبال می کند :

  • ایجاد انگیزه. دانش آموزان را با یک مسئله مواجه می سازد .
  • به دانش آموزان به اندازه کافی فرصت می دهد تا پیرامون مسئله فکر کنند، واکنش نشان دهند و اظهار نظر نمایند
  • فعالیتها را با فهمیدن مسئله و کاری که باید صورت گیرد، گروه بندی افراد ، طرز کار گروه ها ، در نظر گرفتن جا و مکان برای فعالیت های گروهی، تعیین و تدارک وسایل، مواد و منابع و تعیین وقت سازمان دهی می کند .
  • گروه ها مطالعات خود را انجام می دهند .
  • گروه ها پیشرفت کار خود، مراحل کار و نیازهای گروهی را گزارش می دهند و به گزارش ها گوش می دهند و به سایرین کمک می کنند .
  • در صورت لزوم کار گروهی در روزهای دیگر دنبال می شود(صفوی، 1378، ص 211).

 

2-2-28- تدریس به روش شبیه سازی

ﺷﺒﻴﻪ ﺳﺎﺯﻱ ﺩﺭ ﻟﻐﺖ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﻱ ﺍﺭﺍئه ﺑﺪﻟﻲ ﺍﺯ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﻭﺍﻗﻌﻲ، ﻳﻚ ﻓﺮﺍﻳﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﻤﺎﻳشی ﺍﺯ ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺟﺎﺭﻱ ﺍﺳﺖ. ﺷﺒﻴﻪ ﺳﺎﺯﻱ ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺍﻱ، ﻣﺘﻀﻤﻦ ﺍﺭﺍئه ﻭﻳﮋﮔﻲ ﻫﺎﻱ ﻛﻠﻴﺪﻱ ﻳﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭﻱ ﺁﻥ ﻧﻈﺎﻡ ﻓﻴﺰﻳﻜﻲ ﻳﺎ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻲ ﺍﺳﺖ(موسی رمضانی، 1390، ص 38). ﺷﺒﻴﻪ ﺳﺎﺯﻱ ﻫﺎ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﻭﺵ ﻫﺎﻱ ﺁﻣﻮﺯﺷﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻭﺍﻳﻞ ﺩهه 1900 ﻣﻴﻼﺩﻱ، ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺭﻭﺷــﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ ﻛﺎﺭﺁﻣﻮﺯﻱ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳــﺘﻔﺎﺩﻩ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﺷﺒﻴﻪ ﺳﺎﺯﻱ ﻫﺎ، ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻲ ﺷﻮﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﻳﺎﺩﮔﻴﺮﻧﺪﻩ ﺍﻣﻜﺎﻥ ﺩﺳترﺳﻲ ﺑﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻱ ﻳﺎﺩﮔﻴﺮﻱ ﺑﺪﻭﻥ ﺧﻄﺮ، ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺰﻳﻨﻪ ﻳﺎ ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻲ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻭﺍﻗﻌﻲ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻲ ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﺷﺒﻴﻪ ﺳﺎﺯﻱ ﺁﻣﻮﺯﺷﻲ ﺷﺎﻣﻞ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺁﻣﻮﺯﺷﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﻛﺸﻒ، ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻳﺎ ﻛﺴﺐ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭه ﺁﻥ ﻧﻈﺎﻡ ﻳﺎ ﻣﺤﻴﻂ ﺑﻪ ﻳﺎﺩﮔﻴﺮﻧﺪﻩ ﻛﻤﻚ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ؛ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻃﻼﻋﺎﺗﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻛﻠﻲ ﻧﻤﻲ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺩﻳﮕﺮ ﻛﺴﺐ ﺷﻮﺩ. ﺷﺒﻴﻪ ﺳﺎﺯﻱ ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻭﺟﻮﻩ ﺍﺳﺎﺳﻲ ﻳﻚ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﻭﺍقعی ﺭﺍ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ(دانکرلی[7]، 2008، به نقل از : موسی رمضانی ،1390، ص 38). ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄﻲ ﻛﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻫﺎﻱ ﻭﺍﻗﻌﻲ، ﮔﺮﺍﻥ، ﻣﻌﻤﻮﻻًﻭﻗﺖ ﮔﻴﺮ ﻭ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﺍﺳــﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺩﻟﻴﻠﻲ، ﻏﻴﺮﻋﻤﻠﻲ ﺍﺳــﺖ، ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ. ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﻫﺎﻱ ﺷﺒﻴﻪ ﺳﺎﺯﻱ ﺷﺪﻩ، ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻱ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﻫﺎﻱ ﺑﺸﺮﻱ، ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ ﺩﺭ ﻛﻼﺱ ﻫﺎﻱ ﺩﺭﺳﻲ(ﺑﺮﺍیﺁﻣﻮﺯﺵ ﻫﺎﻱ ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻱ ﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﻛﻮﭼﻚ)، ﺑﻪ ﻛﺎﺭ ﻣﻲ ﺭﻭﻧﺪ (ﺍﻣﻴﺮ ﺗﻴﻤﻮﺭﻱ، 1386، ص 219). شبیه سازها از انواع ابزارهایی هستند  که می تواند بر ارتقاء یادگیری و یادسپاری و متعاقباً رشد کیفیت آموزشی تأثیر بسیاری داشته باشند. شبیه سازی نسخه ای از بعضی وسایل حقیقی یا موقعیت های کاری می باشد و تلاش دارد تا بعضی  جنبه های رفتاری یک سیستم فیزیکی یا انتزاعی را به وسیله رفتار سیستم دیگری نمایش  دهد. در شبیه سازی با استفاده از یک شبیه ساز در یک موقعیت ساختگی می توان آثار واقعی بعضی شرا یط احتمالی را بازسازی کرد (لاکدشتی و همکاران،1390، ص 7).

توانایی فضایی نقش مهمی در آموزش شیمی ایفا می کند، دانش آموزان ملزم به تجسم میکروسکوپی خاص هستند، اما تجسم میکروسکوپی کار سختی برای دانش آموزان است. در این خصوص تعداد قابل توجهی از ابزار یادگیری به کمک کامپیوتر در آموزش شیمی استفاده می شود و تعداد زیادی از محققان تاثیر حالت های خاص استفاده از این ابزار ها را بر یادگیری دانش آموزان طراحی و آزمایش کرده اند(کای و همکاران[8]، 2014، ص32 ).

در واقع نرم افزارهای شبیه ساز محیط هایی را برای یادگیرنده فراهم می آورند که بیشترین شباهت را به محیط واقعی دارند و در عین حال به اندازه رویارویی با محیط واقعی هزینه بر و دارای خطر نیستند. از این امر  می تـوان بـه طـور مـؤثر در امر آموزش استفاده نمود . علوم معاصر از طیف گسترده و متنوعی از شبیه سازی های محاسباتی در زمینه های مختلف از جمله: هوانوردی، شیمی، بیوانفورماتیک، علوم اجتماعی، فیزیک ذرات بنیادی و بسیاری از رشته های علمی دیگر استفاده می کند. شبیه سازی، بهترین شناخت از نمایش واقعیت های پیچیده، و عمیق ترین درک از آنچه واقعیت است(جوردی[9]،2014، ص 6 ) . هدف نهایی از شبیه سازی ارائه تصاویر از مفاهیمی است که به راحتی قابل مشاهده نباشند یا درک آن ها دشوار باشد. همچنین در موارد دیگر مانند جایگزین برای آزمایش های آزمایشگاهی واقعی در دوره های آموزش از راه دور  به عنوان مکمل استفاده می شود. نتیجه مطالعات نشان می دهد که دانش آموزانی که شبیه سازی را انجام داده اند عملکرد بهتری نسبت به دانش آموزانی که شبیه سازی انجام نداده اند، دارند (سوان و همکاران، 2008).

مطلب مرتبط :   چگونه شغل مناسبی داشته باشیم

 

2-2-29-  موارد استفاده از شبیه­سازی

شبیه ­سازی زمانی استفاده می­شود که به ‌علت پیچیدگی سیستم مورد نظر،‌ استفاده از روش­های تحلیلی غیر عملی است. از این‌رو روش­های مطالعه سیستم از طریق شبیه­سازی مطرح می­شود. غالباً پیچیدگی موجود در سیستم­های واقعی به‌صورت اشکال زیر نمود پیدا می­کند:

  1. حالت عدم اطمینان در سیستم؛ شبیه­سازی، مکانیزمی منصف و سودمند را برای غلبه بر عدم­اطمینان فراهم می­آورد؛ بدون آنکه محدودیتی برای سیستم ایجاد کند.
  2. رفتار پویا؛ رفتار سیستم در طول زمان ثابت نیست و متغیرهای اصلی موجود، همانند بهره­وری نیز در طول زمان متغیرند. برای تشخیص علت تغییرات و کنترل آن، بایستی از مدل پویا و متناسب با تغییرات، استفاده شود.
  3. مکانیزم ‌های بازخورد؛ رفتارهای انجام ‌شده و تصمیمات اتخاذ شده در یک مرحله از یک فرآیند، قسمت­های دیگر فرآیند را به‌طور مستقیم یا غیر مستقیم تحت تأثیر قرار می­دهد و شناسایی این اثرات و علل آن، بسیار ضروری است(گلزار ادبی،1385،ص21).

 

2-2-30- دلایل استفاده از شبیه­سازی

شبیه­سازی، تکنیکی کمی است که از آن برای مطالعه و ارزیابی گزینه­های گوناگون استفاده می­شود. این کار، از طریق مدل­سازی سیستم واقعی و اجرای آزمایشات بر روی مدل، به‌منظور پیش­بینی رفتار آینده، سیستم امکان‌پذیر است. این دلایل را می­توان به‌صورت گزاره­های زیر خلاصه کرد:

  1. استفاده از مدل­های تحلیلی در زمینه ارزیابی و بهبود فرآیند تولید پایگاه­های اطلاعات امکان‌پذیر نیست.
  2. هنگام استفاده از شبیه ­سازی، چهارچوب ساختاری مدل، به‌ راحتی قابل تغییر است و به سؤالات مختلف درباره اینکه “اگر سیستم واقعی چنین شود، چه پیش خواهد آمد؟” به‌راحتی پاسخ داده می­شود. این خصوصیت شبیه ­سازی در مورد مراکزی که در محیطی پویا و متلاطم با متغیرهای در حال تغییر مداوم، بسیار مؤثر است.
  3. چنانچه هزینه اعمال تغییرات پیشنهادی زیاد باشد، شبیه­ سازی می­تواند بسیار مفید بوده و حتی در مواردی که هنوز سیستم در عمل خلق نشده و فقط درباره روابط نظری آن اطلاعاتی در دسترس است، این ابزار تنها راه­حل است.
  4. در شبیه­سازی، امکان فشرده­سازی زمان وجود دارد.
  5. تشریح مدل­های پیچیده ریاضی فعالیت­های مرکز، برای مدیران غیرحرفه­ای در مدل­سازی ریاضی، زمان ­بر و مشکل است. در حالی‌که تشریح مدل شبیه­سازی فعالیت­های مرکز، به‌سادگی امکان­پذیر بوده و به زمان بسیار کمی نیاز دارد(رنجگری، 1377، ص29).

 

2-2-31- ﺍﻫﺪﺍﻑ ﻭ ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺷﺒﻴﻪ ﺳﺎﺯﻱ

  1. ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﮕﺮﺵ
  2. ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻱ ﺧﺎﺹ
  3. ﺁﻣﺎﺩﮔﻲ ﻓﺮﺍﮔﻴﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻓﺮﺍﮔﻴﺮﻱ ﻧﻘﺶ ﻫﺎﻱ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻳﻨﺪﻩ
  4. ﻛﻤﻚ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﮔﻴﺮﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﻧﻘﺶ ﻭ ﻭﻇیفه ﺧﻮﺩ
  5. ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻳﺎ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺍﺟﺰﺍ ﻭ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻳﺎ ﻛﻨﺘﺮﻝ
  6. ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻧﻘﺶ ﻫﺎﻳﻲ ﺗﺄﺛﻴﺮﮔﺬﺍﺭ ﺑﺮ ﻓﺮﺍﮔﻴﺮﻧﺪﮔﺎﻥ (ﻧﻘﺶ ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻓﺮﺍﮔﻴﺮﻧﺪﻩ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻮﺍﺟﻬﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻜﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ).
  7. ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻭ ﻋﻼﻗﻪ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﮔﻴﺮﻧﺪﮔﺎﻥ.
  8. ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻓﺮﺍﻳﻨﺪﻫﺎﻱ ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﮔﻴﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
  9. ﺣﺴﺎﺱ ﺳﺎﺯﻱ ﻭ ﺁﮔﺎﻩ ﺳﺎﺯﻱ ﻓﺮﺍﮔﻴﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﻘﺶ ﻫﺎﻱ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺳﺎﻳﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ(موسی رمضانی، 1390، ص 39).

2-2-32- مزایای شبیه سازها

  1. از آنجا که کار با این رسانه ها اغلب در محیطی غیر رسمی صورت می گیرد و فراگیر با آن برخوردی فعالانه دارد، موقعیت های شبیه سازی برای فراگیران بسیار جذاب و برانگیزنده بوده و شوق یادگیری در آنها تشدید می شود. شرایط یاددهی – یادگیری غیر رسمی در این موقعیت ها سبب می شود که یادگیری غیر مستقیم و دلچسب تر صورت گیرد.
  2. تجارب حاصل از تقلید از واقعیات برای یادگیرنده اعتماد به نفس لازم برای درگیر شدن با شرایط کاملاً واقعی را فراهم می آورد. نزدیک بودن این تجربه ها با واقعیت، احتمال تعمیم و انتقال یادگیری حاصل به موارد واقعی را نیز بسیار بیشتر می کند.
  3. شبیه سازی ها معمولاً مسئله یا مشکل محور هستند. در اغلب آن ها فراگیران در شرایط جدید و غیر منتظره مجبور می شوند به طور مکرر تصمیم بگیرند و خود را با موقعیت های جدید وفق دهند. به این ترتیب، ضمن نیل به درکی عمیق تر و همه جانبه تر از موقعیت، مهارت های تصمیم گیری و حل مسئله را تمرین می کنند(امیر تیموری، 1386، ص220).

1.NSES

  1. Richard Suchman
  2. 1. John Dewey
  3. 2. Herbert Thelen
  4. 3. William Heard Kilpatrik
  5. 4. Gorden Hullfish and Phillip Smith
  6. Dunkerley
  7. Cai et al
  8. Jordi

Written by